Misschien ken je me niet
Misschien heb je geen idee
En weet je hoeveel het leven soms kan vragen
En dat je dan op te staan hebt,
telkens weer op te staan,
Voor jezelf en voor je kinderen
als je die hebt
ook als je denkt dat je niet meer kunt
Of niet meer wilt
Dat je te leren had een vriend te zijn,
voor je om vriendschap kon vragen
Hoe moeilijk het was om te geven
Wat je zelf niet ontvangen had
Aan je kinderen
Aan je vrienden
Aan je partner
Maar dat je het deed,
en dat het tij écht keerde.
Dat je los te laten had
Voor je handen zich weer konden vullen
Met nieuwe, ondenkbare schatten
Dat je moest huilen
Tot je op de bodem van je verdriet
Jezelf hervond
Samen met dat wat je nog nooit eerder vond
Maar wat je kostbaarste vriend zou worden
Een eeuwig veilige omarming
Zelfliefde!! Zelfrespect!
Dat je langzaam leerde
Het leven te omarmen
In álles wat het is
En dat het goed is
Ja werkelijk,
Dat het goed is.
Zo goed dat je ervan wilt zingen
Zolang je dat gegeven is
Dat je jezelf zult zingen
Naar een nieuwe toekomst
Waarin hemel en aarde
Niet zo eindeloos ver van elkaar verwijderd blijken
Als ze ooit leken.
En daarom leef ik, en werk ik
Daarom zing, stap dans ik mij,
Naar jou toe
In vele vormen
En roep ik jou
opnieuw en opnieuw
Kom!
Laten we samen!
Ik heb jou lief
En jij mij
Laten we samen
Ervan zingen.
Omdat we dan voelen
Dat het waar is
Dat het goed is
Dat het muziek is
S-amen.
P.s. als je met me wilt zingen…
Weet je heel welkom op 21 december bij ‘Voluit zingen voor Vrede – Kerstzangcirkel 2025′. Ik zal daar ook de nieuwe versie van mijn boek Het Vergeten Lied presenteren (als je de oude versie al hebt… er komt een fijne kortingsactie voor jou!)
0 reacties