Het werd me zwart voor de ogen
Een aantal jaren geleden werd het me zo zwart voor de ogen dat de huisarts voorstelde antidepressiva te proberen. Ik kon me geen dieper dieptepunt voorstellen. Ik was ongeveer zo oud als mijn moeder toen zij dezelfde stap zette en het tragische verloop van haar leven maakte dat niets in mij verlangde haar voorbeeld te volgen.
En toch… stemde ik in. Ik was radeloos.

Een week later, doodziek van het medicijn, strompelde ik haar kamer weer binnen. “Dit is niet goed voor mij”. Ik stopte per direct.

Heilige route
De weg terug naar huis die dag werd een bijna heilige route.
De pillen waren mijn laatste strohalm geweest, een stille hoop dat er nog íets was wat mijn leven kon redden. Het antwoord was ‘nee’. Ik was wederom op mezelf teruggeworpen.
En daar, op dat kruispunt van wanhoop en overgave, gebeurde iets wonderlijks. Het was alsof ik van een afstand toekeek: zou ik nog dieper wegzakken in dit moeras, of zou zich een nieuwe weg openbaren, zou er iets opstaan in mij?

Het laatste gebeurde.
Natuurlijk zou ik graag zeggen dat ík het was die die keuze maakte maar ik weet het niet. Ik zou eerder zeggen… het leven in mij. De liefde in mij. De levenslust in mij. God in mij. De roep van de Vreugde om terug te keren naar huis.

Rouwen
De jaren die volgden waren zwaar, soms ondraaglijk.
Ik had te rouwen, om twee relaties, om mijn gezin, om dromen waarin ik diep had geloofd en veel voor had gegeven.
Ik had te rouwen om een familiesysteem dat nooit had leren huilen.
Ik had de eenzaamheid te dragen van het alleenstaand moederschap, van het zelfstandig ondernemerschap zonder vangnet. Ik had veel aan te kijken in mezelf waar ik liever voor altijd aan voorbij was blijven gaan.
En toch, middenin dat alles, bleef ik gaan. Voor mijn kinderen. Voor mijn werk. Voor het leven zelf.

Overkant van het moeras
Nu, jaren later, sta ik aan de overkant van dat moeras.
Op vaste grond.
Mijn hart stroomt over van dankbaarheid voor de vrienden die mij omringen, voor de cirkels van vrouwen waarin ik me gedragen weet, voor mijn kinderen die hun eigen moedige pad gaan.
Voor mijn missie, die me zo helder voor ogen staat en waarin ik mij zo gedragen en gesteund weet door een prachtig team en netwerk. Voor de stem die ik hoor en die ik liefheb. Dezelfde stem die ik toen hoorde, op die terugweg naar huis.

Die stem…
Die stem, waar Mary Oliver dit prachtige gedicht over schreef. Het is deze stem in mij en in jou waaraan ik toegewijd ben. Jouw eigen stem. Mijn eigen stem. Gods stem in jou en in mij. Omdat die de Zelfde is.

… en er was een nieuwe stem
die je langzaam herkende
als je eigen stem,
die je gezelschap hield
terwijl je dieper en dieper schreed
in de wereld,
vastbesloten om het enige te doen
wat je kon doen —
vastbesloten om het enige leven
te redden dat je kon redden.
— Mary Oliver

En daar waar wij ons eigen leven ‘redden’, waar we onze eigen stem vinden en laten klinken, daar zijn we de redding voor zovelen. Ik weet het zeker.

*******

In januari start de prachtige opleiding tot Begeleider vrije Zelfexpressie. Op 2 december geef ik nog een keer een gratis Webinar voor iedereen die geïnteresseerd is en wil delen in deze missie om stemmen te bevrijden, harten te openen, zingend een weg te banen door moerassige tijden. Weet je heel welkom; schrijf je hier in!