Zing! (Als je durft) – Optimist Magazine
In het maart/april nummer van de Optimist schreef ik een artikel over de heldenreis die het volgen van de stem van je hart is.
Voor de volledige versie, koop de Optimist in jouw plaatselijke boekhandel.
Een prachtig sneeuwsprookje… over jou!
Misschien ontbreekt nog maar één stem
‘Vertel mij eens wat een sneeuwvlok weegt’,
vroeg een hermelijn aan een duif.
‘Niets meer dan niets’, was het antwoord van de duif.
‘In dat geval moet ik je een wonderbaarlijk verhaal vertellen’, zei de hermelijn.
‘Ik zat eens op een tak van een kale boom, toen het zachtjes begon te sneeuwen. Omdat ik toch niets beters te doen had begon ik de sneeuwvlokken te tellen die neerdaalden op de naalden en tak waar ik op zat.
Ik was precies bij nummer 3.741.952, toen de 3.741.953e sneeuwvlok op de tak viel… Niets meer dan niets, zeg je, maar de tak brak af.’
De hermelijn liep weer verder.
De duif, al sinds de tijd van Noach een autoriteit in vredeszaken, dacht over het verhaal na en zei tenslotte in zichzelf: misschien ontbreekt er nog maar de stem van één mens om tot vrede in de wereld te komen.’
Die stem… is de onze… de jouwe…
Is de stem die zich weer verbonden weet met de taal van zijn hart.
Is de stem die authentiek is, waarachtig en daarmee… krachtig.
Is de stem die vrij is en daarom… haar hoogste lied durft te zingen.
De tak van geweld en waanzin breken
Een nieuw jaar…
Laten we vooral…
heel graag…
en heel veel…
samen zingen…
en onze stemmen voegen…
in het grote vredeskoor…
dat allang gaande is…
dat licht lijkt, als een sneeuwvlok,
maar dat buitengewoon krachtig is
en misschien, als ook jij, en jij, en jij,
jouw stem toevoegt aan dit koor,
is het krachtig genoeg
om de tak van geweld
eindelijk te laten breken.
Zing je mee? We hebben weer een rijk aanbod voor je samengesteld. Weet je welkom en bekijk de agenda hier!
Mijn kerstwens voor jou
Uit vreugde zijn wij geboren en tot vreugde keren wij weer.
— Erica Nap
De aardse reis
Laat vandaag dan de dag zijn dat we vrede sluiten. Met onszelf en met ons leven. Ons leven met al haar bergen en haar dalen, haar scherven en haar parels, haar pijnlijke missers en eerbare voltreffers, haar beschamende dwaal-sporen en gelukte harts-tochten. Ja, we zijn van ver gekomen. Van een lichtere wereld. We werden geboren in een aardse realiteit die niet altijd een warme herberg was. Het stro prikte en de stal was koud. We hebben ons tere zelf bedekt met meer dan wat doeken. Muren en maskers trokken we op om weer en wind te doorstaan. We werden wie we niet in wezen zijn. Pijnlijk maar… zo gaat dat hier. Dit is de aardse reis.
Laat vandaag de dag zijn…
Laat vandaag dan de dag zijn dat we vreugdevol opnieuw geboren zijn als het licht dat we werkelijk zijn. Laten we in het midden van het labyrint van ons leven de enige constante herkennen die er is: wijzelf in elk hier en nu. Verbonden met alles en iedereen in ditzelfde hier en nu.
Laat vandaag de dag zijn dat we weten dat we niet voor niets geboren zijn, niet voor niets op deze plek, niet voor niets in deze tijd. Laat vandaag de dag zijn dat we het gesternte boven onze kribbe het volste vertrouwen geven en laten we ons wenden tot de wijzen uit het oosten: de opgaande zon, het nieuwe leven. Laten we hun geschenken van respect en eerbied aanvaarden en ons het lied herinneren waarvoor we kwamen.
Laten we ons herinneren…
Laten we ons herinneren dat we hier niet zijn om een perfect lied te zingen. We zijn hier om ingewijd te worden door alle wrijving en pijn die we ontmoeten. We zijn hier om te helen, onze eigen wonden en die van de generaties voor ons zodat we een lichtere weg kunnen bereiden voor de generaties na ons. We zijn hier om ons licht te herkennen en te verankeren in de aarde. We zijn hier om onze gave te geven en de vreugde te proeven van het zingen van het lied van onze ziel. We zijn hier om God op te graven in ons eigen hart en in de harten van de mensen wier leven wij raken. We zijn hier om een mensenkind te zijn, om te leren een echte vriend te zijn. We zijn hier om lief te hebben en te genieten van alles wat het leven ons geven wil. We zijn hier om het leven te dansen op het ritme van onze eigen hartenklop. We zijn hier om onze eigen bescheiden, doch grootse bijdrage te leveren aan de vreugde van alle mensen.
Tot de dag komt dat we allemaal naast elkaar zullen staan en zullen zingen:
… Ere zij God in onze harten,
vrede op aarde
en in álle mensen een welbehagen.
Want zo zal het zijn.
Uit vreugde zijn wij geboren en
tot vreugde keren wij weer.
Zing jouw eigen lied.
Meer vraagt het niet.
Ohm – Amen.
— Uit: Het Vergeten Lied – Erica Nap (boek te bestellen via mijn webshop)
Vanuit een dankbaar hart.
Erica
Misschien ken je me niet…
Misschien ken je me niet
Misschien heb je geen idee
En weet je hoeveel het leven soms kan vragen
En dat je dan op te staan hebt,
telkens weer op te staan,
Voor jezelf en voor je kinderen
als je die hebt
ook als je denkt dat je niet meer kunt
Of niet meer wilt
Dat je te leren had een vriend te zijn,
voor je om vriendschap kon vragen
Hoe moeilijk het was om te geven
Wat je zelf niet ontvangen had
Aan je kinderen
Aan je vrienden
Aan je partner
Maar dat je het deed,
en dat het tij écht keerde.
Dat je los te laten had
Voor je handen zich weer konden vullen
Met nieuwe, ondenkbare schatten
Dat je moest huilen
Tot je op de bodem van je verdriet
Jezelf hervond
Samen met dat wat je nog nooit eerder vond
Maar wat je kostbaarste vriend zou worden
Een eeuwig veilige omarming
Zelfliefde!! Zelfrespect!
Dat je langzaam leerde
Het leven te omarmen
In álles wat het is
En dat het goed is
Ja werkelijk,
Dat het goed is.
Zo goed dat je ervan wilt zingen
Zolang je dat gegeven is
Dat je jezelf zult zingen
Naar een nieuwe toekomst
Waarin hemel en aarde
Niet zo eindeloos ver van elkaar verwijderd blijken
Als ze ooit leken.
En daarom leef ik, en werk ik
Daarom zing, stap dans ik mij,
Naar jou toe
In vele vormen
En roep ik jou
opnieuw en opnieuw
Kom!
Laten we samen!
Ik heb jou lief
En jij mij
Laten we samen
Ervan zingen.
Omdat we dan voelen
Dat het waar is
Dat het goed is
Dat het muziek is
S-amen.
P.s. als je met me wilt zingen…
Weet je heel welkom op 21 december bij ‘Voluit zingen voor Vrede – Kerstzangcirkel 2025′. Ik zal daar ook de nieuwe versie van mijn boek Het Vergeten Lied presenteren (als je de oude versie al hebt… er komt een fijne kortingsactie voor jou!)
‘Ja maar ik bespeel geen instrument!’
Veel geuite zorg
‘Ja maar ik bespeel geen instrument!’ Het is een veel geuite zorg van aspirant deelnemers aan de opleiding tot Begeleider Vrije Zelfexpressie in de laatste Webinars. De vraag is dus… kun je stemmen bevrijden als je geen instrument bespeelt?
Het antwoord is natuurlijk ‘JA!’. Ik noem steevast het voorbeeld van mijn dierbare collega bij het Centrum voor Stembevrijding Sarah Jens die al 20 jaar een geweldige stembevrijder is zonder ooit een instrument aangeraakt te hebben. En zij is zeker niet de enige!
Onderschat jezelf niet
Maar mijn antwoord is ook: ‘Onderschat jezelf niet!’ Tijdens de opleiding het afgelopen jaar pakten alle studenten uiteindelijk een instrument op: van ukelele tot gitaar, van drum tot harmonium en Shruti box. Maar ook zij geven hun sessies en workshops grotendeels vorm zonder instrument met geweldige resultaten.
Gisteren nog ontving ik van Sara Geerken, één van mijn studenten en ondertussen collega’s, het volgende berichtje: “Heb net een prachtige afsluiting met mijn deelnemers gehad met allemaal persoonlijke solo’s en openbaringen. Wauw echt! Daar doe ik het voor! Kreeg een kaars, levend licht.”
Levend licht
Levend licht. Dat is wat we zijn. En muziek, stembevrijding, zingen, zijn zulke prachtige tools om dat licht door te geven aan iedereen die de kracht van dit werk wil leren kennen.
Dus… als je nog twijfelt, nodig ik je bij deze uit, voor voorlopig nog een laatste Gratis Webinar op 2 december of voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek met mij. Er zijn nog een paar plekjes vrij voor de opleiding die in januari start. We hebben al een prachtige groep enthousiaste mensen bij elkaar en ik sta te popelen om dit prachtige vak deze mensen door te geven.
Sluit jij nog aan?
Met of zonder instrument.
Welkom zoals je bent!
Stuur me hier een bericht (of via: info@murali.nl) voor meer info.
P.s. De volgende opleiding geef ik tot mijn grote vreugde samen met Hannemiek van Helsdingen en Sara Geerken, allebei ervaren trainers en afgelopen jaar afgestudeerd als Begeleider Vrije Zelfexpressie. Gisteren kwamen we samen om onze energie en inspiratie samen te voegen (laatste foto).
Het werd me zo zwart voor de ogen…
Het werd me zwart voor de ogen
Een aantal jaren geleden werd het me zo zwart voor de ogen dat de huisarts voorstelde antidepressiva te proberen. Ik kon me geen dieper dieptepunt voorstellen. Ik was ongeveer zo oud als mijn moeder toen zij dezelfde stap zette en het tragische verloop van haar leven maakte dat niets in mij verlangde haar voorbeeld te volgen.
En toch… stemde ik in. Ik was radeloos.
Een week later, doodziek van het medicijn, strompelde ik haar kamer weer binnen. “Dit is niet goed voor mij”. Ik stopte per direct.
Heilige route
De weg terug naar huis die dag werd een bijna heilige route.
De pillen waren mijn laatste strohalm geweest, een stille hoop dat er nog íets was wat mijn leven kon redden. Het antwoord was ‘nee’. Ik was wederom op mezelf teruggeworpen.
En daar, op dat kruispunt van wanhoop en overgave, gebeurde iets wonderlijks. Het was alsof ik van een afstand toekeek: zou ik nog dieper wegzakken in dit moeras, of zou zich een nieuwe weg openbaren, zou er iets opstaan in mij?
Het laatste gebeurde.
Natuurlijk zou ik graag zeggen dat ík het was die die keuze maakte maar ik weet het niet. Ik zou eerder zeggen… het leven in mij. De liefde in mij. De levenslust in mij. God in mij. De roep van de Vreugde om terug te keren naar huis.
Rouwen
De jaren die volgden waren zwaar, soms ondraaglijk.
Ik had te rouwen, om twee relaties, om mijn gezin, om dromen waarin ik diep had geloofd en veel voor had gegeven.
Ik had te rouwen om een familiesysteem dat nooit had leren huilen.
Ik had de eenzaamheid te dragen van het alleenstaand moederschap, van het zelfstandig ondernemerschap zonder vangnet. Ik had veel aan te kijken in mezelf waar ik liever voor altijd aan voorbij was blijven gaan.
En toch, middenin dat alles, bleef ik gaan. Voor mijn kinderen. Voor mijn werk. Voor het leven zelf.
Overkant van het moeras
Nu, jaren later, sta ik aan de overkant van dat moeras.
Op vaste grond.
Mijn hart stroomt over van dankbaarheid voor de vrienden die mij omringen, voor de cirkels van vrouwen waarin ik me gedragen weet, voor mijn kinderen die hun eigen moedige pad gaan.
Voor mijn missie, die me zo helder voor ogen staat en waarin ik mij zo gedragen en gesteund weet door een prachtig team en netwerk. Voor de stem die ik hoor en die ik liefheb. Dezelfde stem die ik toen hoorde, op die terugweg naar huis.
Die stem…
Die stem, waar Mary Oliver dit prachtige gedicht over schreef. Het is deze stem in mij en in jou waaraan ik toegewijd ben. Jouw eigen stem. Mijn eigen stem. Gods stem in jou en in mij. Omdat die de Zelfde is.
… en er was een nieuwe stem
die je langzaam herkende
als je eigen stem,
die je gezelschap hield
terwijl je dieper en dieper schreed
in de wereld,
vastbesloten om het enige te doen
wat je kon doen —
vastbesloten om het enige leven
te redden dat je kon redden.
— Mary Oliver
En daar waar wij ons eigen leven ‘redden’, waar we onze eigen stem vinden en laten klinken, daar zijn we de redding voor zovelen. Ik weet het zeker.
*******
In januari start de prachtige opleiding tot Begeleider vrije Zelfexpressie. Op 2 december geef ik nog een keer een gratis Webinar voor iedereen die geïnteresseerd is en wil delen in deze missie om stemmen te bevrijden, harten te openen, zingend een weg te banen door moerassige tijden. Weet je heel welkom; schrijf je hier in!