‘Er was eens een wetenschapper die op zijn werkkamer bezig was met een project om de wereld te verbeteren. Zijn bureau lag vol met rapporten en wetenschappelijke tijdschriften en boeken. Zijn dochtertje wilde echter graag met hem spelen en kwam hem telkens storen. Toen de econoom het zat was scheurde hij een wereldkaart uit een tijdschrift dat op zijn bureau lag. Hij nam een schaar en toverde de wereldkaart om tot een legpuzzel. Die gaf hij aan zijn dochter met de opdracht om de wereld ‘in orde te brengen’.

Tot zijn verbazing was zijn dochter, die de kaart van de wereld nog helemaal niet kende, al binnen vijf minuten klaar. ‘Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?’ vroeg haar vader. ‘Dat was gemakkelijk,’ zei het meisje. ‘Ik had gezien dat op de achterkant van de wereldkaart een foto van een mens stond. Ik heb alle stukjes omgedraaid en eerst de mens in orde gebracht. En toen ik alles daarna weer omdraaide zag ik dat de wereld ook in orde was.

Wat kan ik doen?
Het is één van de prachtige hoopvolle verhalen uit Een flits van inzicht van de Nederlandse dichter en filosoof Hein Stufkens. Hoopvol in een tijd waarin het nieuws mij meer dan eens een gevoel van machteloosheid bezorgt en mij de vraag doet stellen: ‘Wat kan ik doen? Wat is mijn bijdrage? Welk wonder is er nodig? En natuurlijk… wat betekent mijn vak, vrije zelfexpressie/ stembevrijding, in deze tijd? Wat is onze bijdrage aan de orde, ik zou zeggen… de harmonie, in mens en wereld?’

Eigenlijk zou ik zonder terughouden willen zeggen: die bijdrage is enorm! En wat mij betreft verdient zij het om nog veel meer terrein te winnen. Het liefst in binnen- én buitenland eigenlijk. Of denk ik dan de groot? Past mij iets meer bescheidenheid?

Dit helpt echt!
Ik denk het niet. Als er dan al een wonder nodig is denk ik dat stembevrijding één van de wonderen is die ons geschonken is in deze tijd. En wel om de volgende reden: ik ben er heilig van overtuigd dat we de vrede in ons zelf en in de wereld niet zozeer vinden door te ‘werken aan vrede’ maar juist door ruimte te geven aan én ontvangen en gehoord te worden in onze ónvrede. Dat we de orde niet herstellen door te stríjden tegen alles wat niet in orde is maar door te durven voelen en expressie te geven aan alles in ons wat niet ‘in orde’ is. Dat we onze kracht en potentie hervinden door stem te geven aan ons gevoel van machteloosheid. Dat we vreugde hervinden door voluit ons verdriet te kunnen uiten.

Waar wereldvrede begint
Ik geloof dat wereldvrede begint daar waar we ruimte en bedding vinden om ‘au’ te zeggen tegen onze eigen levenspijn. Want daar waar mijn pijn gevoeld, doorleefd en geuit mag zijn stopt mijn neiging om het ‘uit te vechten’. Daar hervind ik de vrede en de vreugde die niet afhankelijk is van mijn gelijk. Wel van gehoord zijn, van in liefde ontmoet zijn, door mijzelf en door de ander. Expressie geven aan álles wat in ons leeft en daarin ontvangen worden is de grote helende werking van stembevrijding.

Het is een wonder!
Maar dat niet alleen. We geven namelijk niet alleen expressie. We maken er muziek van! En…. daar waar we muziek maken van alles wat niet in harmonie is in onszelf wordt het opgenomen in de grotere Harmonie die muziek, vreugde en vrede IS. Precies dat zie ik al 20 jaar voor mijn ogen gebeuren en elke keer weer voel en zie ik dat het een wonder is. Geen methode, geen project, geen lineair pad… gewoon… een wonder. De alchemie waarin we al onze ‘zware metalen’ omsmeden tot louter GOUD.

Zolang er gezongen kan worden, zolang we weet hebben van de harmonie die muziek is, is er hoop in deze wereld. Zo blijf ik hopen, en zingen, tegen de klippen op.