En toen ontwaakte ze….

En toen ontwaakte ze….

En toen ontwaakte ze. De vrij(e) vrouw in mij…..
Krachtiger dan ik dacht. Rauwer dan ik durfde. Passievoller dan ik wist. Vrijer dan ik
vermoedde. De weg was lang en bochtig. Krochtig. Intens pijnlijk om heel eerlijk te zijn. Al
het innerlijk werk dat ik deed. Al zoveel jaren. En dan nog. Het loslaten van mijn geliefde. Het verlies en de wond aankijken waar ik hem blijkbaar voor had gestopt. Nóg dieper voelen? Nóg eerlijker kijken? Nóg sterker worden? 

In volle glorie
Diep helende bewustzijnsreizen en lichaamswerk-sessies brachten mij de afgelopen
maanden in lagen van mijn vrouw zijn waar het mannelijke niet lief, niet respectvol, niet
afgestemd of eigenlijk gewoon, ronduit grof is geweest. Verdrongen, vergeten, verloren
weten, vergane vrouwelijke glorie. En daar, op de bodem van verlatenheid, op de bodem
van vernedering, daar waar ik vertrokken was in de hoop nooit meer terug te hoeven
keren, klikte er iets terug. Ik ben er nog. Verdomme! Ik ben er nog! Ik ben er óók nog!
Mijn lijf, mijn bodem, mijn bestaansrecht, mijn leven!  Mijn seks. Mijn ziel. Mijn levenskracht. Mijn vermogen om te zijn, te staan, het leven voluit te genieten, de liefde voluit te bedrijven, mijn lied voluit te zingen, mijn gave voluit te geven.
Ik ben er nog. Ik zak twee etages dieper in mijn lijf. Dat is nieuw!

Is dit incarneren? 
Nieuw leven vult mijn bekken. Passievol. Sensueel. Vurig soms. Stevig en toch zacht. Een nieuw universum opent zich. Het voelt als vrouw zijn. Heel lekker! M’n voeten worden warmer. Levender.   Gevoeliger. 

(Ach meisje, lief meisje… wat waren je voetjes koud! 
Wat was je ver vertrokken. Kom maar lieverd, kom maar bij mij. Ik draag je. Ik ken je. Ik ben je!
Kom maar bij mij)

Ik leer haar dragen. Ik leer haar echt dragen. Genade!
Een nieuw contact met de elementen wordt wakker. Ik voel de aarde onder mijn voeten, zo levend. Sensueel haast. Het zachte vuur in mijn bekken. Als ik ’s morgens mijn dagelijkse duik neem in het koude meer geniet ik van de streling van het water langs mijn blote huid. Ik adem diep in, er komt wat lucht, wat ruimte en speelsheid vrij. Zou dit incarneren zijn? Zou dit mezelf zijn zijn?  

Wij hebben een stem!
Ik schrijf een lied om met heel veel zusters voluit te zingen op het Lorelei festival: 

Ik ben lucht, en ik ben water
Ik ben godin, ik ben natuur
Breng mijn licht diep in de aarde
Ik ben leven, ik ben vuur!

Luister hier naar Dank het leven, dank het leven

We zingen! God wat zingen we heerlijk! We hebben een stem. We brengen iets van waarde in de wereld. Onze muziek. Onze overvloed. Onze vreugde. We rijpen. We groeien. Van binnenuit. Totdat we overlopen. Tot onze stem niet anders kan dan zingen van de diepte die we voelen. De schoonheid die we weten. De verbinding die we kennen. 

We vechten niet. Nee alsjeblieft, laten we niet meer vechten. Laten we nieuwe wegen vinden om elkaar te verstaan. Het vrouwelijke en het mannelijke. In onszelf. In elkaar. We hebben elkaar zo hard nodig! Laten we sámen zingen! 

Je mag meezingen, hoeft niet. Maar ik weet. Hoe intens de wereld verlangt naar jouw lied. Naar jouw stem. Naar jouw weten. Ik weet hoezeer jij verlangt naar jouw vrijheid, jouw rauwe pure echtheid, jouw menszijn en jouw god zijn. Jouw vrouw zijn. Jouw man zijn. Ik weet hoe graag je wilt zingen. Helemaal voluit, vrij-uit, jezelf zingen! Ik weet, en ik neem je mee, als jij wilt, door de modder die we steeds weer door ploeteren om de lotus te laten wortelen die daaruit groeien wil. Ik zal je niet redden. Maar naast je staan. En jouw licht weten. Totdat jij het weer weet. En ervan zingen zult. 
(Luister hier naar: Flor de Lotus

Weet je welkom

Het nieuwste aanbod vind je op murali.nl

De grote sprong…

De grote sprong…

En denk niet dat je de loop van de liefde kunt bepalen,
Want de liefde bepaalt, zo zij je waardig acht, jouw loop.
Kahlil Gibran


Aan grootheidswaan heeft het mij nooit ontbroken. Ik meende wel iets te weten over
‘overgave’ maar ondertussen zat ik zelf stevig aan het roer in de hoop de loop van het leven
te kunnen bepalen. Ik wist toch waarlijk wel beter dan het leven zelf hoe de dingen dienden
te lopen. Ik sjorde wat hier. Manipuleerde wat daar. Duwde wat zus. En trok wat zo. Maar
het leven liet zich niet manipuleren, daar komen we in deze tijd allemaal genadeloos achter.
Hoewel… genadeloos?

Crisis of kans?
Ik lees ‘De grote sprong’ van Hans Korteweg. Wat een genadevol boek in deze tijd! Het gaat
erover het fenomeen ‘crisis’ als een gevaarlijke kans dan wel een kansrijk gevaar te bezien.
Het gaat over mij en over de tijd waarin wij leven waarin voor iedereen zoveel vormen en
structuren voortdurend wegvallen en veranderen. Waarin we steeds weer moeten
schakelen omdat we het weerbarstige leven maar niet onder controle krijgen. Waarin we
zondebokken zoeken om niet te hoeven aanvaarden wat we niet kunnen veranderen.
Waarin we moedige stappen zetten daar waar we wel iets kunnen veranderen. Het gaat over
hoe een crisis ons het vermogen uit handen slaat om ons vast te grijpen aan de vorm, aan de
tijd, aan de heilige huisjes die we bouwden in de hoop dat het ons veiligheid en vooruitgang
zou brengen. Het gaat over durven loslaten, durven springen, over het roer uit handen geven aan de grote Bestuurder zelf. Het gaat erover dat ik mij geen gesneden beeld kan maken van hoe mijn werkelijkheid moet zijn. Het vraagt of ik me over durf te geven aan het leven zelf. Ik heb zoveel
weerstand geboden! Ik had het allemaal zo anders voor me gezien!

En ik dan?
Losgelaten. Terug naar alleen. Opnieuw beginnen. De dagen zijn vol. Maar stil. Erg stil. Vanuit mijn tunnelvisie lijkt ineens ieders leven te stromen, ieders liefde te bloeien, ieders praktijk te groeien, en vraagt mijn kleine ik zich morrend af: ‘En ik dan?’ ‘Heb ik niet meer verdiend dan dit?’ Dan onderhandel ik met God… ‘Als ik nou dit, krijg ik dan van jou dat?’ Of ik roep boos: ‘Waar ben je nou God? Waar hang je nou uit moeder Universum? Jij zou toch voor mij zorgen?’ Of ik verdwijn in schuld en schaamte: ‘Zie je… ik kan dit niet! Weer mislukt. Ik ben de liefde niet waardig. Er is iets flink mis met mij.’ Alles komt voorbij. Het heet rouw geloof ik. Of weerstand. Het heet crisis. Het is wat het is. En het antwoord is aan mij.

Het antwoord is aan mij
Het antwoord is aan mij!! ‘Al het ongewenste dat ons overkomt, biedt de
mogelijkheid tot nieuw leven. Alles. Er is geen zinloos lot. Het wordt pas zinloos als wij niet
de sprong wagen.’ zegt de Grote Sprong. Soms is het lot genade in vermomming lees ik. Het is aan mij. Spring ik of houd ik vast? Geef ik me over aan een wijsheid die ik niet (be)grijpen kan of blijf ik klagen? Laat ik mij door de Grote Moeder in het vuur leggen om alles te verbranden wat mij niet dient of blijf ik mijzelf eruit redden? Durf ik een beetje dood te gaan in deze stilte? Durf ik te vallen, dieper en dieper in mijn eigen bekken, naar het plekje waar de diepste verlatenheid wacht op mijn eigen liefdevolle aanwezigheid? De belofte die De Grote Sprong mij geeft is hoopvol. Ik citeer hem al jaren aan mijn cursisten. Zo mooi! Zo betekenisvol. Misschien begrijp ik nu pas echt wat het vraagt. 

Een mens die de sprong waagt, wordt een instrument dat bespeeld wordt door de grote
adem van het leven. De eigenaardigheden en restricties van de persoonlijkheid worden dan
getransformeerd tot mogelijkheden waardoor de stille stem van het leven op een eigen
manier klank kan aannemen. De persoonlijkheid die vibrerend gehoor geeft aan de grote
adem, begint in woorden en handelen de levensmelodie ten gehore te brengen als het
instrument dat zij is.

Gehoor geven aan de grote adem. 
Mijn persoonlijkheid in dienst van het grotere. 
Wil ik dat? Durf ik dat? Uw wil geschiede? 

God zegene de sprong!

  • Aanstaande donderdag zingen we in de laatste Singing Sister Circle van dit seizoen vol overgave over …… Overgave. Zing je mee? Live of via Zoom. Welkom! 
  • Verder lees je hieronder ons aanbod voor het najaar. Op 11 september begint al de Kwint: onze introductiecursus nieuw stijl. En weet je heel welkom om kennis te komen maken op 19 september, dan vertellen we je graag meer en kun je ervaren hoe wij werken.
  • Nieuw in het aanbod is een weekend Healing ceremonies en Stembevrijding. Erg aan te bevelen voor wie diep wil duiken in zijn/haar helingsproces.

Met stille groet,

Erica
mede namens Monique

Singing Sister Circle
15 juli live in Zutphen of via Zoom bij jou in de huiskamer: soul singing, stembevrijding, mantra zingen, stilte, zijn. Om elkaar en onze vrouwenstemmen samen te laten klinken en elkaar te ontmoeten, te bekrachtigen, te eren, te bemoedigen, te zien en te horen, te voelen en te vieren.
Data:15 juli 2021
Tijd: 20:00 tot 21:30 uur
Locatie: Online of studio Hartenkracht, Zutphen 

Introductiedag 19 september
Kom kennis maken
Kennismaken met Erica en Monique en het volledige aanbod van Murali. 
Locatie: Studio Hartekracht Zutphen 
Tijden: 11.00 – 16.00 uur
Je kunt jehier aanmelden voor deze dag

Healing ceremonie
De ceremonies zijn open voor iedereen maar wij bieden voorrang aan cursisten en ex-cursisten.
Datum: 5 september (nog 3 plekken), 15-17 oktober (ceremonie en stembevrijding) of 19 november

De Vrij(e) Vrouw
Middels stem en dans jouw eigen vrouwelijkheid ontdekken en omarmen, jouw lichaam en jouw seksualiteit op een nieuwe manier ontmoeten en de kracht en magie van jouw vrouwelijke stem ontdekken. Vrij. Vrouwend. Omdat jij het bent

  • Blok 1: De kracht van jouw vrouwenlijn en sisterhood 
    Blok 2: De koningin en het meisje
    Blok 3: De sensuele vrouw 

Data: 8/9 oktober, 11/12 november, 13/14 januari
Locatie: Het witte kerkje in Lunteren

De Kwint: introductiecursus Vrije Zelfexpressie
Voor wie wil kennismaken met Vrije Zelfexpressie zoals Murali dat aanbiedt geven wij de mogelijkheid tot deze vijfdaagse introductiecursus. Deze geven Monique Neefjes en Erica Nap samen. De eerste drie dagen worden gegeven door Monique Neefjes en de afsluitende 2 dagen door Erica Nap.
Data: 11 september, 9 oktober, 6 november, 3/4 december 2021

De aanraking des Enen

De aanraking des Enen

O verhoor mijn bede, dat ik nooit de zege moge derven van de aanraking des Enen in het spel der velen! – Tagore


Als allereerste heel heel veel dank voor al jullie liefdevolle reacties en steunende woorden! Wat een genade om de verbinding zo te voelen in rauwe tijden. Dankjewel! 

Disconnectie
In het hele proces van de afgelopen tijd was er één moment van grote twijfel, van totale disconnectie met dat wat groter is dan ik en uitstijgt boven alle uitdagingen die het aardse leven mij biedt. Ik zag geen zin in de dingen en voelde me totaal verloren. In die ene split second realiseerde ik me dat hele volksstammen dagelijks leven met deze disconnectie. Ik realiseerde me dat we ons eigenlijk allemaal zo vaak niet verbonden voelen met de diepere gronden die ons dragen en de hogere waarheden die ons bezielen. Vanuit de onveiligheid en de verlorenheid die dat oplevert ontstaat een wereld van zoeken naar veiligheid en houvast. Van oppositie en polarisatie. Dat was altijd al zo, maar in deze tijd ligt het er wel heel dik bovenop. Alle verschillende opvattingen rond corona en vaccinaties drijven ons uit elkaar, drijven gezinnen uit elkaar, drijven gemeenschappen uit elkaar. Waar vinden we in dit alles de aanraking des Enen? 

Verbinding
De aardse equivalent van eenheid is gelijkheid. De aardse equivalent van afgescheidenheid is het waarnemen van verschil en daarover oordelen. Waar vinden we die plek in onszelf, voorbij oordeel, voorbij mening, voorbij het bezweren van onze eigen angst? Waar vinden we de plek van eenheid en gelijkheid, van liefde en wederzijds begrip? Vanuit waar kunnen we ons verbinden in plaats van verdelen? Hoe kunnen we ons verbinden met een breder perspectief, op onszelf en op anderen? 

We leven in een genadevolle tijd met vele poorten. Zingen is zo’n poort. Dansen is een poort. Proceswerk is een poort. En plantmedicijnen zijn een poort. Voor mij zijn zij van onschatbare waarde geweest (en nog steeds) om poorten in mijzelf te openen en verbindingen te leggen tussen het onuitsprekelijke en dat wat om woorden vraagt. Zij geven mij inzicht in waar ik sta in een groter geheel en waartoe de uitdagingen in mijn leven dienen. Zij geven mij hoop en helderheid als ik verdwaald ben in mijn beperkte visie. Zij helpen mij dieper voelen, harder huilen, dieper verwerken maar ook, hoger reiken, vollediger liefhebben en voller vreugdevol zijn. Zij geven mij niets wat niet al in mij is. Zij zijn slechts een spiegel voor alles wat ik in potentie ben maar verberg, alles waar ik in waarheid mee verbonden ben maar vergeet. Zij geven mij een genadevolle doorkijk. Maar ook niets meer dan dat. Het dagelijks leven blijft de werkplaats. Leven is nog altijd praktijkonderwijs. En gelukkig zijn er tempels! Om te bidden. Om te vieren. Om te huilen. Om te verbinden. Om stil te staan. Om te horen en om te zien. Tempels die ons een ruimte bieden in de veelheid van het praktijkonderwijs nooit de zege te hoeven derven van de aanraking des Enen.

Tempel
Dat gun ik mij. En dat gun ik jou. Op 3 en  4 juli bouwen we weer zo’n tempel in de vorm van een Healing ceremonie. Als je wilt is er nog plek voor jou. En op 8 juli zingen we weer in de Sister tempel. Als je wilt verbinden we ook met jou.

Bijzonder veel liefs van mij!

Erica 

Liefs van jouw schatbewaarder

Liefs van jouw schatbewaarder

Er is een lied in mijn hart

Dat ik zo graag voor je zing

Soms is het tijd van zwijgen

Om dieper te luisteren

De winter was lang

Corona vroeg veel

Veel zwijgen

Veel voelen

Gestokte stromen

Uitgestelde dromen

Maar het lied blijft

In mij

En in jou!


Jij was mijn schatbewaarder

En ik de jouwe

Mijn hart verlangt  jouw lied

Omdat ik mijzelf erin hoor

Omdat jouw lied het mijne is

Ik wil je horen

En ik weet hoe graag de wereld

Jou horen wil

Het is mijn missie

Jouw lied te bevrijden

Dat is geen altruïsme

Het is ook geen zelfzucht

Het is zielzucht

De jouwe, én de mijne

Omdat ik weet

Dat al mijn nood

En de jouwe

Verleden tijd zal zijn

Als onze stemmen weer zingen

Als één

Omwille van de Ene die ons liefheeft

Als één

En omdat in die liefde

Louter vreugde

Ons erfdeel is.

Daarom.


Ik ben geen lichtwerker

Ik ben geen wereldverbeteraar

Ik verlang naar vreugde

Net als jij

En ik weet waar die woont

In het lied van jouw hart

En de mijne

Samen

Eén.

 

Kom je proeven?
Of je een tijdje samen op wilt stromen?
Aanstaande zondag vertel ik wat ik doe
En waarom.
En wat dat voor jou zou kunnen betekenen.

Weet je welkom!

In Zutphen

Erica

Introductiedag zondag 25 april

Kom kennis maken
Voor iedereen die belangstelling heeft voor het cursusaanbod van Murali en graag wil kennismaken. Deze dag staat in het teken van de Octaaftraining die in mei en november start en er zal aandacht zijn voor stembevrijding, dansexpressie en verbindende communicatie.

Datum: 25 april
Tijd: 10.30 uur tot circa 16.00 uur
Locatie: De Proeflokalen Zutphen
Je kunt je hier aanmelden voor deze dag.

Geloven? Ik weet het zeker!

Geloven? Ik weet het zeker!

Geloven in een groter geheel waarmee wij ons zinvol kunnen verbinden houdt onze hoop levend in een wereld die veel reden tot ongerustheid geeft – Hans Alma

Waar is mijn kluts? 
Af en toe ben ik even de kluts kwijt. Of eigenlijk, mijn vertrouwen kwijt. Dan kijk ik naar de wereld om mij heen en alle meningen en verwarrende berichtgeving. Ik kijk naar het lijden van zoveel mensen op zo’n grote schaal. Ik kijk naar mijn kinderen die opgroeien in een wel heel wonderlijke door angst gedreven tijd. Ik kijk naar mijn eigen bedrijf waar ik in grote onzekerheid verkeer of en wanneer ik weer live trainingen, concerten en ceremonies kan geven. En dan bekruipt mij een gevoel van ongerustheid… gaat dit wel goed? Komt dit nog goed?

 

Gevonden! 
En steeds weer vind ik maar één weg naar houvast en hoop; het groter geheel. Of voor mij gewoon: God. Diep in mij weet ik dat er, hoe het mij in de vorm ook zal gaan, in wezen niets mis kan gaan. Mijn ware wezen, dat nog altijd in éénheid verbonden is met het goddelijke, is niet onderhevig aan verlies, niet aan ziekte en niet aan dood. Mijn ware wezen heeft weet van overvloed en vrijheid, ook als de wereld van tekort en onvrijheid zich aan mij opdringt. Als ik de kluts kwijt ben leerde ik de weg naar die plek terug te vinden. In stilte. In zingen. In de natuur. In mij. Terug in vertrouwen, terug in God. 

Word ik dan passief? Vind ik alles maar goed? Nee, zeker niet. Daar in mijn stille midden vind ik juist mijn spirit terug, mijn enthousiasme. Enthousiast komt van het Latijnse ‘En Theos’, dat ‘In God’ betekent. Als ik terugval op de plek waar het goddelijk is in mij dan heb ik zin. Zin om te geven wat ik te geven heb. Zin om door te gaan. Zin om niet bij de pakken neer te gaan zitten maar te doen wat ik kan, te midden van alle onzekerheid. Zin om te zingen. Mijn eigen lied. Daar waar het kan. 

Alles wordt nieuw
En dus… gaan we aanstaande zondagavond weer al Zoom Zingenend terug naar ons eigen enthousiaste midden. Daar waar we God weer kunnen horen. Ik vind het geweldig hoe verbonden we ons kunnen weten via dit medium ook al komt het niet half in de buurt van mijn verlangen naar écht samen zingen. 

Het thema van aanstaande zondag is: Stil maar wacht maar, alles wordt nieuw. Best gewaagd niet? Het is een liedje dat we vroeger op school zongen. Mijn buurvrouw kwam er ineens mee. Briljant liedje eigenlijk. Een lied van hoop. Van vertrouwen dat er in het grote geheel niets mis gaat. Dat we onderweg zijn naar iets nieuws en dat dat goed zal zijn. Het enige wat we niet weten is hoe lang dat zal duren. Maar zo lang als het mij gegeven is zal ik zingen van de vreugde die de onbetwistbare eindbestemming is van alles en iedereen. Daar geloof ik niet alleen in. Dat weet ik zeker!! En in die zekerheid neem ik jou graag mee. Zodat jij er ook van kunt zingen deze week. Precies daar waar het universum jou heeft geplaatst. Want, in de woorden van Rilke: 

Het einde van alle wenen
is ten langen leste een lachen
De mens die het einde voorziet
is een gezegende dienaar van God

Wil je vast oefenen? Hier vind je het slotlied van aanstaande zondag: As You will.

En dan… voor wie wil kennismaken met vrije Zelfexpressie en het gedachtegoed van Murali, presenteren wij onze eerste ware Online kennismakingscursus Vrije Zelfexpressie. Zingend en dansend kun je nu in vijf avonden heel laagdrempelig kennismaken met het gedachtegoed van Murali. We starten op 25 maart en elke avond duurt 1,5 uur. 

De Kleine Octaantraining die deze maand zou starten hebben we verplaatst naar het najaar. De nieuwe data zijn: 11 & 12 september, 9 oktober, 6 november, 3 en 4 december (bij deze cursus zijn geen overnachtingen inbegrepen)

Het Groot Octaaf, onze meest complete training, is op één plek na vol, voor een man. De volgende training start in november en de data volgen binnenkort.

Het Concert ‘Zing mij dan een heel nieuw lied’ staat nog steeds gepland op 11 april. Vooralsnog duimen we heel hard dat die door kan gaan. Er zijn een paar kaartjes vrij gekomen. Wil jij er ook bij zijn. Koop dan hier jouw kaartje. 

Pin It on Pinterest