Als tiener had ik deze quote voorop mijn agenda geplakt. Ik weet niet of ik nou zo heel goed begreep wat er mee bedoeld werd maar blijkbaar had ik toen al ergens het vermoeden dat de belofte van blijvend geluk een illusie was.
En zij leefden nog lang en ongelukkig
De zoektocht naar blijvend geluk zit diep in ons menszijn in gebakken. In de huidige tijd lijkt het soms wel of geluk een morele plicht is geworden. Er is zo’n enorm rijk aanbod aan therapieën, zelfhulp richtingen en feel-good opties, dat het haast onnodig lijkt geworden om gemis te ervaren. Alles is immers oplosbaar, heelbaar, transformeerbaar enz. Alsof het leven een aaneenschakeling van lichte momenten, overzichtelijke emoties en permanente tevredenheid zou moeten kunnen zijn.
Ik vermoed dat Loesje dik gelijk had: dat geluk geen bestemming is, maar een richtingaanwijzer. Dat verlangen niet bedoeld is om vervuld te worden, maar om gevolgd te worden. Dat gemis geen probleem is dat opgelost moet worden, maar een kompas dat je ergens naartoe trekt, zonder belofte van aankomst. Gemis is geen fout in het systeem. Het ís het systeem.
Wat jij mist is niet willekeurig
Wat jij mist in de wereld, is denk ik niet willekeurig. Het raakt je omdat je er zelf een beeld van draagt. Omdat er in jou al een vorm van bestaat; een vermoeden, een richting, een antwoord dat alleen door jou heen tot vorm kan komen.
Misschien zijn we niet hier om geluk te verzamelen, maar om iets toe te voegen aan deze wereld en is het dát wat ons ten diepste vervuld.
Ik las onlangs deze prachtige woorden van collega stembevrijder Jetske Osterthun:
‘Niet zelden dacht ik dat er iets mis was..
Het ene moment met de wereld,
het andere moment met mezelf.
Nu zie ik dat er niets mis was,
maar dat er iets miste.
En precies voor dat gemis
ben ik.’
Wat heeft dat alles met zingen te maken?
Stembevrijding stelt niet de vraag: hoe word ik gelukkiger? Maar: wat wil er door mij heen klinken? Wat heeft mijn stem toe te voegen aan dit wonderlijke wereldkoor? Voor welk gemis in deze wereld ben ik?
Zingend maken we ruimte voor gemis zodat we haar in al haar diepte durven voelen en volgen. We maken ruimte voor ons volle verlangen zodat zij ons richting kan geven. We maken ruimte voor pijn en frustratie zodat zij ons creatievuur kan doen ontvlammen. We maken ruimte voor boosheid en vreugde zodat wij onze levenskracht kunnen vrijmaken om de roep van onze ziel te volgen.
Spreken is zilver.
Zingen is goud!
Kom je zingen?
Er zijn nog twee prachtige gelegenheden dit voorjaar.
Cacao, Singing circle Erica Nap & Ecstatic Dance DJ Sefrijn Als klapper van het Lente Festival (georganiseerd door De Gewijde Reis) zullen we in de avond samen zingen en klinken onder leiding van Erica Nap. We starten met een cacao ceremonie en na de singing circle maken we een dansreis zonder woorden & op blote voeten op de muziek van DJ Sefrijn. Hij neemt ons mee in een Ecstatic Dance.
Super toffe samenwerking met internationaal bekend 5 ritme dans docent Willemijn de Dreu. Drie dagen zingen en dansen op een prachtige locatie in Gelderland. 17-19 juli, Land van Lisa, Rekken.
Radicaal anders En terwijl ik ziek in mijn bedje lig en ik eindelijk de tijd heb me even bij te lezen in het wereldnieuws, beneemt het mij de adem. Lees ik daarna in het geweldig inspirerende nieuwe boek Damaris Matthijssen “Ik ben niet gek en ik begrijp de gewone wereld echt wel, maar ik wil het gewoon radicaal anders. Jij toch ook?”
Innerlijke opstanding Vervolgens lees ik onderstaande prachtige tekst van Astrid Esmeralda:
“Uiteindelijk vindt elke ziel haar moment om ons terug te veroveren, opdat zij ons weer helder laat voelen wie we werkelijk zijn en laat beseffen dat systemen onze ziel nooit werkelijk gediend hebben.Dat ze haar hebben ingekaderd, ingesnoerd. Dat haar stem is opgegeven in ruil voor acceptatie door dezelfde krachten die haar klein hielden. Dit is het begin van een innerlijke opstanding vanuit onze ware natuur.Er is elk moment de kans om weer te beseffen dat wij vrije zielen zijn en enkel gehoorzaam dienen te zijn aan ons ware gezicht. Dat er enkel nog gebogen wordt voor Liefde…”
Liefde is hard werken En denk ik JA!! Ja, hier leef en werk ik voor! Ja!
Precies hierom draagt mijn boek de ondertitel ‘Bevrijd de stem van je ziel’. Dáár gaat het om in deze tijd! Dat we de stem van onze ziel weer horen en haar bevrijden uit de structuren die haar vrijheid, haar creativiteit en haar onwaarschijnlijke grootsheid beperken.
Damaris schreef echt een meesterwerk over hoe we van daaruit, vanuit de stem van onze ziel, de samenleving kunnen vormgeven. Vanuit liefde en vertrouwen ipv vanuit angst en controle. Over wat dat vraagt van ieder van ons. Dat er niets zweverigs is aan liefde. Dat liefde domweg hard werken is! En dat er steeds meer mensen zijn die bereid zijn dat werk écht te doen!
Nieuwe wegen bezingen Super trots en dankbaar dat we op 29 maart met z’n drieën samen komen om onze talenten te bundelen bij Voluit te zingen voor de aarde. Marijke met haar prachtige KIVA film. Damaris met haar wijsheid en heldere visie. En ik met mijn muzikale ziel en zaligheid.
Ja! Laten we onze stemmen bevrijden, onze talenten verbinden en de moed vinden om wérkelijk nieuwe wegen in te slaan! Om van binnenuit de wereld vorm te geven waar onze ziel nog altijd weet van heeft. Het vergeten lied te zingen dat we nooit wérkelijk vergaten.
Er zijn al 110 kaarten verkocht, er kunnen 150 mensen komen. Misschien wil jij nog wel aansluiten? Ik voel me super geïnspireerd hierover!
‘Niets meer dan niets’, was het antwoord van de duif.
‘In dat geval moet ik je een wonderbaarlijk verhaal vertellen’, zei de hermelijn.
‘Ik zat eens op een tak van een kale boom, toen het zachtjes begon te sneeuwen. Omdat ik toch niets beters te doen had begon ik de sneeuwvlokken te tellen die neerdaalden op de naalden en tak waar ik op zat.
Ik was precies bij nummer 3.741.952, toen de 3.741.953e sneeuwvlok op de tak viel… Niets meer dan niets, zeg je, maar de tak brak af.’
De hermelijn liep weer verder.
De duif, al sinds de tijd van Noach een autoriteit in vredeszaken, dacht over het verhaal na en zei tenslotte in zichzelf: misschien ontbreekt er nog maar de stem van één mens om tot vrede in de wereld te komen.’
Die stem… is de onze… de jouwe…
Is de stem die zich weer verbonden weet met de taal van zijn hart.
Is de stem die authentiek is, waarachtig en daarmee… krachtig.
Is de stem die vrij is en daarom… haar hoogste lied durft te zingen.
De tak van geweld en waanzin breken
Een nieuw jaar…
Laten we vooral…
heel graag…
en heel veel…
samen zingen…
en onze stemmen voegen…
in het grote vredeskoor…
dat allang gaande is…
dat licht lijkt, als een sneeuwvlok,
maar dat buitengewoon krachtig is
en misschien, als ook jij, en jij, en jij,
jouw stem toevoegt aan dit koor,
is het krachtig genoeg
om de tak van geweld
eindelijk te laten breken.
Zing je mee?We hebben weer een rijk aanbod voor je samengesteld. Weet je welkom en bekijk de agenda hier!
Uit vreugde zijn wij geboren en tot vreugde keren wij weer. — Erica Nap
De aardse reis Laat vandaag dan de dag zijn dat we vrede sluiten. Met onszelf en met ons leven. Ons leven met al haar bergen en haar dalen, haar scherven en haar parels, haar pijnlijke missers en eerbare voltreffers, haar beschamende dwaal-sporen en gelukte harts-tochten. Ja, we zijn van ver gekomen. Van een lichtere wereld. We werden geboren in een aardse realiteit die niet altijd een warme herberg was. Het stro prikte en de stal was koud. We hebben ons tere zelf bedekt met meer dan wat doeken. Muren en maskers trokken we op om weer en wind te doorstaan. We werden wie we niet in wezen zijn. Pijnlijk maar… zo gaat dat hier. Dit is de aardse reis.
Laat vandaag de dag zijn… Laat vandaag dan de dag zijn dat we vreugdevol opnieuw geboren zijn als het licht dat we werkelijk zijn. Laten we in het midden van het labyrint van ons leven de enige constante herkennen die er is: wijzelf in elk hier en nu. Verbonden met alles en iedereen in ditzelfde hier en nu.
Laat vandaag de dag zijn dat we weten dat we niet voor niets geboren zijn, niet voor niets op deze plek, niet voor niets in deze tijd. Laat vandaag de dag zijn dat we het gesternte boven onze kribbe het volste vertrouwen geven en laten we ons wenden tot de wijzen uit het oosten: de opgaande zon, het nieuwe leven. Laten we hun geschenken van respect en eerbied aanvaarden en ons het lied herinneren waarvoor we kwamen.
Laten we ons herinneren… Laten we ons herinneren dat we hier niet zijn om een perfect lied te zingen. We zijn hier om ingewijd te worden door alle wrijving en pijn die we ontmoeten. We zijn hier om te helen, onze eigen wonden en die van de generaties voor ons zodat we een lichtere weg kunnen bereiden voor de generaties na ons. We zijn hier om ons licht te herkennen en te verankeren in de aarde. We zijn hier om onze gave te geven en de vreugde te proeven van het zingen van het lied van onze ziel. We zijn hier om God op te graven in ons eigen hart en in de harten van de mensen wier leven wij raken. We zijn hier om een mensenkind te zijn, om te leren een echte vriend te zijn. We zijn hier om lief te hebben en te genieten van alles wat het leven ons geven wil. We zijn hier om het leven te dansen op het ritme van onze eigen hartenklop. We zijn hier om onze eigen bescheiden, doch grootse bijdrage te leveren aan de vreugde van alle mensen. Tot de dag komt dat we allemaal naast elkaar zullen staan en zullen zingen:
… Ere zij God in onze harten, vrede op aarde en in álle mensen een welbehagen. Want zo zal het zijn. Uit vreugde zijn wij geboren en tot vreugde keren wij weer. Zing jouw eigen lied. Meer vraagt het niet.
Ohm – Amen.
— Uit: Het Vergeten Lied – Erica Nap (boek te bestellen via mijn webshop)
Op deze website worden cookies gebruikt om ervoor te zorgen dat de website zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruik van de website, wordt er vanuit gegaan dat je hiermee instemt.
