En ineens… val ik weer uit de stroom.
De wereld lijkt te bewegen in één groot samen,
en in mij gaapt de stille leegte.
Geen zin in buiten. Geen zin in binnen.
Geen zin in dansen. Geen zin in zingen.

Mijn handen willen zich vouwen,
fluisteren: God, wil jij mij dragen?
Mijn hart wil reiken naar iemand,
MIJN iemand!
( je weet wel.. die iemand die mijn leegte vult en al mijn verlangens koestert)
Mijn lichaam hongert naar nabijheid,
onhandig gestild door voedsel dat vult
maar niet voedt.

Ik ken deze plek maar al te goed.

Hier schrijft mijn geest verhalen van gemis,
zoekt bewijs voor haar verlatenheid:
‘zie mij, alleenstaande moeder, zelfstandige vrouw,
zij hebben wat ik mis…’
De oude melodie van zelfmedelijden
klinkt zacht maar hardnekkig.

Maar ik weet,
dit huis van stille eenzaamheid,
Het huis van mijn verlaten kinderziel
Is niet wie ik ben,
En niet van mij alleen
Het is de universele kamer
van het afgescheiden zelf.
de bron van al ons zoeken
de angel van al ons lijden.

Lange tijd zocht ik een uitweg uit dit huis,
maar vond haar niet.
Ik vond een in-weg.
Precies daar waar de leegte klinkt,
bleek steeds opnieuw,
de ingang naar innerlijke ruimte:
Het lied van de Bron
dat in stilte,
Nog altijd haar volheid bezong.

Dit lied horen
En van haar zingen,
is mijn dagelijks werk.
Persoonlijk én professioneel.
Een dagelijkse
heilige oefening om
de stem van leegte te laten verstillen
zodat het lied van mijn (en jouw) ziel weer hoorbaar wordt,
zacht, vol,
en eindeloos thuis.

Daar is samen geen streven
maar een van-Zelf-sprekendheid
Een stil vieren
(en géén spirituele bypass)
van hoe het is,
En altijd was:

In elk samen,
en in elk alleen
Zijn jij en ik…
altijd al één.

(2,5 jaar geleden kwam mijn boek uit; Het Vergeten Lied. Het beschrijft deze weg. Mijn weg. Onze weg. En de prachtige rol die muziek en zingen daar in kunnen spelen. Volgende week vertrek ik naar het magische Assisi in Italië om mijn boek aan te vullen, van waaruit ik nu ben. Keep you posted 😊).