Het verhaal van Yolanda
Ze kwam van ver. Een diepe somberheid had haar dagen grijs gekleurd. Haar hart voelde bevroren, koud, gepantserd. Zo intens als ze verlangde naar het leven, zo kende ze ook de aantrekkingskracht van de dood.
In haar woonde een rauwe, ingehouden schreeuw, nooit echt gehoord, nooit echt geuit.

Therapeuten lieten haar slaan op kussens, schreeuwen, boos worden. Tot er één was die iets anders suggereerde: “Misschien zit jouw heling niet in schreeuwen, maar in zingen.”

Ze vertelde me later: “Op zingen had ik enorme schaamte. Als mijn kinderen vroeger zongen op schooluitvoeringen, moest ik altijd huilen. Daar schaamde ik me zo voor. Ik associeerde zingen nooit met lichtheid of vreugde, het was verbonden met verdriet.”

Zachtjes sijpelde er licht naar binnen

Yolanda kwam naar een cacao-ceremonie. Ze huilde de hele middag. Omdat ze niet de enige was durfde ze zich er dit keer aan over te geven. Na afloop was ze stil, ontroerd, zachter.

Ze kwam terug, dit keer voor een truffelceremonie. Weer huilde ze de hele dag, maar iets was anders. Er kwam een opening in het pantser rond haar hart, een kleine scheur.

Zachtjes sijpelde er licht naar binnen. “Ik had al eindeloos veel reizen met plantmedicijnen gemaakt,” zei ze. “Maar het was de combinatie met zingen die maakte dat ik voelde dat er iets wezenlijks gebeurde.”

Jaartraining GOUD

Ze besloot de jaartraining GOUD te doen. Als zingen dit kon openen, wilde ze daar meer van. Niet alleen wilde ze haar stem bevrijden, vooral wilde ze haar hart bevrijden.

Ik herinner me hoe ze in de eerste bijeenkomst steeds een beetje buiten de kring zat. Haar stoel net wat verder naar achter, haar blik half afgewend. Ze was er, maar alles in haar wilde weg. Ze was bang, maar eindeloos moedig.

We begonnen aan onze reis langs acht klanken:
Oh… Aiaiai… Help… Au…
Ze huilde, ze jammerde, ze klaagde, ze zong.
Nee… Ja… Ik…
Ze gaf op, wilde weg, en kwam terug.
Langzaam, bijna onmerkbaar, begon het wonder zich te voltrekken.

Toen het moment daar was om haar GOUD te delven, was de scheur in haar hart ruim genoeg geworden om de muziek van haar essentie te horen. Eén van de opdrachten die we in deze fase doen is het schrijven van het eigen Lied van de Ziel. Tranen stroomden over Yolanda’s wangen terwijl ze schreef:

“Ik ben een lichtwezen.
Ik ben warm, zacht, eindeloos sensitief.
Ik ben verbinding, waarachtigheid en volharding.”

De woorden vloeiden uit haar als parels van goud.
We waren er samen stil van.

Metamorfose

Tijdens onze laatste bijeenkomst komt ze stralend binnen. Iedereen is onder de indruk van de metamorfose die we aanschouwen.

“Het is een wonder én een wilsbesluit,” zegt ze met een krachtige stem. “Het donker blijft aan me trekken, maar ik laat me niet meer verleiden. Telkens als ik grimmig word, herinner ik mezelf aan de zachtheid van mijn hart. Elke dag lees ik het Lied van mijn Ziel. Niet alleen als ik me goed voel, maar juist als ik me verloren voel.
En als het donker me weer grijpt, dan maak ik geluid. Soms midden in de nacht. Het helpt echt!
Wat er ook gebeurt…
ik blijf zingen.”

De uitnodiging
In elke stem schuilt een hart dat vrij wil zijn. Vrij om te zingen, vrij om te huilen, vrij om te geven, vrij om te ontvangen. In januari start de opleiding tot Begeleider Vrije Zelfexpressie bij Murali. Stembevrijding, dansexpressie en verbindende communicatie zijn de tools waarmee we een reis van 8 modules doorlopen. Mail ons als je meer informatie wilt en het gratis webinar op 10 november is geheel gewijd aan de opleiding.

Wees welkom!