| Ik leerde de liefde Van zij die bleven Vriendschap Heeft mijn hart herschreven Afdalen Mijn dagen zijn rustiger geworden. Er is zoveel over te vertellen. Over hoe spannend ik het vind om zoveel vaker ‘nee’ te zeggen zodat er een nieuw ‘ja’ geboren kan worden. Hoe ik soms nog ‘ja’ zeg en dan direct voel dat het een oude route was. Over hoe ik leer afdalen, op mijn plek, systemisch gezien, als mens, als moeder. Over hoe de stilte me voedt en hoe ik in haar diepte mijn diepte hervind. Over hoe alleen het soms nog voelt, hoe ik de balans aan het vinden ben tussen heilzame solitude en te veel isolatie. En daarin weer.. tussen oude pijn en werkelijkheid. Samen! Want het aller allergrootste cadeau is dat ik leer dat ik in mijn alleen zijn niet eenzaam ben. Dat er verbondenheid is, gedragenheid en vriendschap. Dat de diepte van de hechtingswond, die zo pijnlijk voelbaar werd in de breuk met mijn geliefden, haar heling vindt in de mensen die bleven en blijven. Dat ik werkelijk kan voelen dat de aarde mij draagt, waar ik ook ben. Dat ik ze kan voelen. achter mij, vanuit onzichtbare familielijnen, de liefde van mijn ouders. Dat ik ze kan voelen, mijn geweldige team dat nog steeds met zoveel toewijding bijdraagt aan Murali. Dat ik mijn plek heb in het Centrum voor Stembevrijding en dat er steeds meer samenwerking ontstaat met andere getalenteerde facilitators. Ik ben een dankbaar en gedragen mens. En dat gevoel is zó nieuw! Samenlevingskunst Mijn leven is zonder meer een leerschool van alleen naar samen. In september start ik met de tweejarige opleiding Samenlevingskunst bij de Economy Transformers waar ik super enthousiast over ben. Ik wil het leren, in al haar facetten; samenleven, samen ondernemen, van onze wereld weer een samen-leving maken, al is het met kleine initiatieven, van onderaf, vanuit een nieuw samen. Je gaat me er vast over horen de komende tijd. Afgelopen week schreef ik dit gedicht dat ik nog graag met je deel. En daaronder vind je ons aanbod voor het najaar. En aanstaande dinsdag nog een mogelijkheid om met me te zingen in Amersfoort! Ik leer de liefde Zo gewoon.. de reflex van vertrekken nog voor je binnen komt. De roep van verdwijnen omdat ooit niemand blijven kon. Ik leer de liefde Een bedding niet gekend Waar mijn rug rust Ook als jij er niet bent En als ik fluister dat ik nog steeds twijfel Aan dit wonder Herhaal jij zacht ‘Het is niet zo bijzonder Je bent het enkel niet gewend Ik blijf Omdat jij het bent’ Ik leerde de liefde Van zij die bleven Vriendschap Heeft mijn hart herschreven |
Zing! (Als je durft) – Optimist Magazine
In het maart/april nummer van de Optimist schreef ik een artikel over de heldenreis die het volgen van de stem van je...
0 reacties